W Polsce funkcjonują dwie koncepcje wykonywania działań w ramach szeroko rozumianej wczesnej interwencji:
– pierwszy realizowany jest w placówkach wczesnego wspomagania rozwoju podlegającym Ministerstwu Edukacji Narodowej,
– drugi organizowany w ramach zadań Ministerstwa Zdrowia–zajęcia wczesnej interwencji.
Wprowadzenie do systemu oświaty zajęć z zakresu wczesnego wspomagania dziecka niepełnosprawnego w 2005 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 68, poz. 587) otworzyło dodatkową możliwość wparcia rodziców tychże dzieci w procesie rehabilitacji. W odróżnieniu od innych zajęć terapeutyczno-edukacyjnych realizowanych w systemie edukacji, dyrektywy prawne mocno uwypuklają zadania ośrodków dotyczące współpracy z rodzicami. Powinno przejawiać się ono nie tylko we wzajemnej wymianie informacji, ale również wspólnym ustalaniu celów oraz przeprowadzaniu zajęć w triadzie: dziecko-rodzic-terapeuta. Innym aspektem wsparcia jest tworzenie sytuacji, w których sami rodzice zostają wzmocnieni w wypełnianiu swoich kompetencji rodzicielskich.
Oba przedstawione powyżej sposoby realizacji wczesnej pomocy rodzinom i ich niepełnosprawnym dzieciom jednoznacznie wskazują na konieczność podejmowania badań, nie tylko pod kątem efektywności rozwoju dziecka czy metodyki postępowania, ale też przez pryzmat sposobu radzenia sobie rodziców, w sytuacji stresowej, trudnej, jaką jest niewątpliwie pojawienie się zaburzeń rozwojowych u dziecka.
Obszar realizacji wsparcia rodziców to ciągle przestrzeń zaniedbana – dlatego należy ciągle przypominać, iż proces wczesnej interwencji – wczesnego wspomagania skierowany jest również do rodziców dziecka niepełnosprawnego.

Add comment

Name
E-mail
Comment